Gereons Eatery & Winery

 foto: de olie en het huis (www.tuscansun.com) Tuinbonen, ik zag ze deze week ineens op de markt liggen in hun bast. Vies werkje om ze te doppen. Zwarte handen. Maar dan word je wel beloond. Ik maak er een lente pastagerecht mee. Simpel en easy voor de zaterdag trek. Spaghetti, tuinbonen en een flinke scheut groene olijfolie. Parmezaan erover. Dat zou je zowaar een pasta Bramasole kunnen noemen, van bramare, verlangen naar en sole, zon. Deze dichterlijkheid is niet van mij, maar van de Amerikaanse schrijfster Frances Mayes. Ook haar groene olijfolie draagt deze naam. Hoe het ook zij, je hebt in ieder geval zon op je bord. We drinken er een witte wijn uit Montefiascone bij, maar dat verhaal volgt nog een keer. Nodig 4 personen: 350 g gedopte tuinbonen 400 g  spaghetti olijfolie EV 2 tenen knoflook peper en zout lente ui in ringetjes gehakte peterselie Parmezaanse kaas Bereiding: Kook de tuinbonen beetgaar. Laat ze afkoelen en haal het velletje eraf. Zet apa...

foto: op bezoek bij de paashaas Printemps Pasen staat weer voor de deur. De brunch- en dinerideeën vliegen je om de oren. Pasen moet een soort tweede Kerst worden. Althans volgens de supermarktbladen. Starten met een zwaar ontbijt en volle glazen prosecco. Daarna een lunch van vier gangen. En we doen het daarna nog eens dunnetjes over 's avonds met een Paasdiner. Geholpen door de Jamies, de Nigella's en Raymonds. Allen doen een duit in het zakje. En dat twee dagen lang. Tussendoor nog wat chocolade wegwerken. De kinderen aan de mierzoete cupcakes van een Duits poedermerk. Voor je het weet is dit weekeinde één groot succes. Pasen is voor mij altijd een tijd van het jaar dat ik zin krijg in nieuwe dingen. De lente staat voor de deur. Een opgeruimd gevoel. Weg met de winter, al zou je dat nu niet zeggen. Met een beetje geluk kun je voor het eerst het strand op. De zee blijft natuurlijk te koud. Of erop uit wandelen, fietsen. Nee, niet naar een meubelboulevard, dat juist niet....

foto: George Sand (internet) Het is een koude rustige zaterdagmorgen. Dit soort ochtenden geeft mij altijd de inspiratie voor een "terroir" blog. Vandaag gaan we naar de Berry, een voor velen wat onbekende streek met Bourges als hoofdstad. Velen rijden er doorheen op weg naar het Zuiden. Buitenlanders komen hier haast niet. De Berry is een voormalig hertogdom in het hart van Frankrijk. Het is een dunbevolkte landelijke streek met even robuuste inwoners als keuken. De Berry is beschreven in vele romans champêtres, landelijke vertellingen van schrijfster George Sand, pseudoniem van barones Amandine Lucile Aurore Dudevant. Zij was een dekselse meid en feministe avant la lettre. Velen kennen haar van haar stormachtige romance met de componist Chopin. Nadat zij haar wilde haren kwijt raakte vestigde zij zich weer in deze landelijke streek om te schrijven. En dat was meer dan nodig. George moest "brood" schrijven om de monden van de vele gasten te vullen op haar land...

 foto Argentijnse bandera (internet) Ik werd op deze zonnige ochtend wakker met de song "Don't cry for me Argentina" in mijn hoofd. Komt dat door al dat nieuws over die Argentijnse paus? Of, omdat we een Argentijnse koningin krijgen? Of is het omdat ik vandaag de crème de la crème van de Argentijnse wijnboeren ga ontmoeten? In ieder geval Argentinië is hot news, net als de saus van de plaatselijke veehoeders, chimichurri. Een hete saus waar je je steak mee insmeert, je brood. En dan roosteren maar! Lekker sterk. De tranen in je ogen, ineens snap ik de songtekst. Een stevige  rode wijn van de malbec druif erbij en je Argentijnse asado is een fiesta. Op de Argentijnse wijnen kom ik in een latere blog terug. Nodig: 100 g gehakte peterselie 2 tl gedroogde oregano 4 tenen knoflook 2  el rode wijnazijn 1/2 el grof zeezout peper 2 rode Spaanse peper in ringetjes  5 el olijfolie Bereiding: Doe alle ingrediënten in een kom en maal deze met d...

foto: suiker kan ook fijn zijn We zitten met ons allen aan de suikertaks in Nederland. Nadat vet een no no werd, is nu suiker de grote vijand van de gezondheid van de mensheid. We eten er veel te veel van. Las ik.Openlijke suiker en oh gruwel verborgen suikers. Je wordt er ziek van en dat kost centjes. Suiker moet dus in de ban. Het liefst door er een belasting op te heffen. Want, zo denkt de regelgever, dan krijgen we in ieder geval wat centjes binnen om al die hopeloze en zieke suikergebruikers in de verre toekomst te kunnen genezen. Ik heb het al eerder geschreven, ik ben niet zo een zoetekauw. Ik ben niet een Nederlander met een gemiddeld snoepverbruik van 35 kilo per jaar. Ja een verse croissant met jam, een taartje onderweg. Maar ik ga het onheilspellende suikerquotum niet halen. Dus rijk worden van mijn suikerverbruik zullen ze niet worden in Den Haag. Ach, ze vinden wel een andere taks voor mij. De "'echt vlees belasting" of "verse pasta heffing"...

 foto: Amforen in Pompeii Pompeii was één van de grote productiecentra van garum of liquamen in de Romeinse tijd. Deze saus was een gefermenteerd product van verse ansjovis en zout. De Romeinen gebruikten deze vissaus als smaakmaker in hun gerechten. Hij was lang houdbaar, handig tijdens de grote veldtochten. In een grote bak werden om en om zout en verse onthoofde ansjovis gelegd om in de hete zon te fermenteren. Het sap wat daarbij vrijkwam werd door een dunne doek of zeef opgevangen en gebotteld in kleine amforen. Dit werd de vissaus garum. Deze werd rijkelijk gebruikt om gerechten een stevige smaak te geven. Tegenwoordig wordt deze saus nog steeds gemaakt in Cetara aan de Amalfikust. Hier wordt de afstammeling van de garum gemaakt, colatura dei alici, een rijke vissaus van verse ansjovis met zout. Amberkleurig in mooie glazen flesjes in de vorm van een amfora. Ik heb het eens cadeau gekregen. Aan de kust van Amalfi wordt op ansjovis gevist van 25 maart, Maria Boodschap tot...

foto Nancy place Stanislas (internet) Opzij cupcakes, opzij nieuwerwetse fratsen, in papiertjes met hartjes, met glazuur,  met crèmes en  in allerlei kleurtjes. De madeleines komen eraan! De oermoeder van alle cakejes. Geen gedoe, maar gewoon bedacht door ene Madeleine uit een dorp in Lotharingen. Zij bakte ze in een schelpvorm voor de afgezette Poolse koning Stanislas, die in 1738 de hertog van Lotharingen werd. Zoals zovelen  tegenwoordig was hij een echte cake adept,  want behalve de madeleine wordt ook de baba au rhum aan Stanislas toegeschreven. Hij liet de traditionele kugelhopf cakejes drenken in Malaga wijn. En noemde deze Moorse cakejes Ali Baba. Ook een andere Bekende Fransman (heet dat zo?) uit de negentiende eeuw had iets met de madeleine. Marcel Proust doopte ze in zijn jasmijn thee, terwijl hij gezeten op het terras van een hotel in Cabourg mijmerde over deze cakejes als metafoor in zijn grote werk "à la recherche du temps perdu". Op zoek naar de ...

 foto Jeff Titelius the travel wizzard For some time now, I've been following Jeff Titelius, a travel wizard and freelance writer. He is the founder and writer of http://www.eurotravelogue.com . Our conversation started on the social media, because Jeff never seizes to send out the most beautiful pictures and stories. I became an ardent follower of his posts. Whether it is about Alsatian villages, olive oil from Bramasole or even our own tiny country The Netherlands, Jeff tells you a story. He has stories on snowy Bavaria, golden Tuscany, city life in London and Paris on which he poses the question could these two cities be your gateway Europe? That is when I came in. I invited Jeff to join my series “gesprekken en gerechten” ( Talk and table) Let's see if we can conceive a dish for this multitalented guy, from the answers he provides to my questions. Needless to say, this willl be an international dish travel and foreign exciting ingredients to be in it. Who is Je...

Een extra round up, eervolle vermelding: Deze ochtend ontdekte ik dat Gerry van www.gewoonlekkergewoon.blogspot.nl nog op het nippertje een inzending had ingestuurd. Deze inzending is me ontgaan, omdat zij hem niet via mail, noch via Twitter, noch als reactie op mijn blogspotsite had geplaatst. Ik wil het mooie verhaal over haar oma niet onvermeld laten.Gerry vertelt over haar oma, een Groningse plattelandsvrouw, die kruiswoordpuzzel deed, streekromans las, ook van reuring hield, naar iedereen zwaaide, tot op hoge leeftijd bejaarden verzorgde. Ze was een praktische kok en het menu bestond uit een borrel, een soep, stoofvlees en een toetje. Al weet Gerry niet meer, of oma zo'n zoetekauw was. En ze kletsten wat af, urenlang. Nu is oma er niet meer en heeft Gerry alleen nog haar herinneringen. Door het  foodblogevent haalde ze weer alle foto's te voorschijn. Een mooi verhaal... Dank je voor het delen Gerry!

  foto Renoir de roeierslunch (van internet) Een maand verstreek en voor ik er erg in had waren er 14 zeer diverse inzendingen binnen voor mijn thema voor het foodblogevent.. Februari is voorbij. Een cornucopia aan gasten, recepten, gedachten. Alles rond het thema delen aan tafel. Ik dank jullie allen hartelijk voor jullie geweldige blogs en inzet. Ik wil bij alle inzenders wel  eens aanschuiven, eten, drinken, praten, filosoferen, herdenken, een nieuwe start maken.... Ga zo maar door.  Maar er kan er maar één de winnaar zijn. Zij stuurde onderstaand recept, of noemen we het een formule? Een idee om te delen, niet als gerecht maar als food for the mind: Misschien zou hij een formule kunnen bedenken waar iedereen zich aan houdt. Dat we bijvoorbeeld elke dag 2 minuten besteden aan een ander. Laten we klein beginnen. Nederland. Twee minuten maal 16 miljoen mensen. Dat is: 32.000.000 miljoen minuten. Dat zijn 53.333.33 uren. 22.222.222 dagen. Dat zijn ruim 60 jaren ...